UMUT Yüreğimi bir sessizlik kapladı, sen sensizlik de diyebilirsin. Gözlerimi açtığımda bambaşka bir dünyadaydım sanki. Uçsuz bucaksız, nereye gideceğini şaşırmış, rüzgarın sürüklediği bir yaprak misaliydim. Düşündüm, ben buralara ait değilim dedim, aklımdan gönlüme savrulan ilk cümle buydu. Gitmek istedim, denizin beni sürüklemesini alıp götürmesini. Kimse görmemeliydi beni, izimi bulmamalıydı beni tanıyan bir can. Yeni soluklarla tanışmalıydı bu can. Ama sonra düşündüm ki ya bu yeni canlardan da sıkılırsam, kendimden geçersem… Umudum girdi gönlüme ve susamış yüreğime can verdi. Gitmekten alıkoymuştu beni…